Puro sıkıca sarılmış fermente edilmiş ve kurutulmuş tütüne verilen isimdir. Bir ucu ateş ile yakılarak diğer ucundan çıkan duman içen kişinin ağzına çekilerek kullanılır.

Puro tütünü Amerika Birleşik Devletleri, Brezilya, Dominik Cumhuriyeti, Endonezya, Honduras, Kamerun, Küba, Meksika ve Nikaragua gibi ülkelerde oldukça yüksek miktarlarda üretilmektedir. Küba'da üretilen purolar dünya çapında emsalsiz olarak nitelendirilseler de bir çok uzman Honduras ve Nikaragua purolarının Küba purolarına rakip olduğuna inanmaktadır.

Puro üzerine yazılmış onlarca dergi ve kitap var.
Genel görüş şu: "Puro, güç, başarı, takdir ve ince zevkler üzerine kurulmuş bir tutku, heyecan ve statü simgesidir".

Puro yakılmasından saklanmasına, içilmesinden satın alınmasına kadar çok zengin bir kültüre sahip. Her detayın farklı incelikleri ve özellikleri var. Oldukça geniş bir konu olduğu için her detayı ayrı ayrı incelemek hatta tarihiyle ilgili bir de kitap yazmak bile mümkün. Ancak her şeyin ötesinde bir puro adabı söz konusu. Eğer puroya yeni başlıyorsanız bazı inceliklere ve temel bazı konulara dikkat çekmekte fayda var.

Patronun aksesuarı olarak yaftayı yapıştırdığı puro aslında felsefesiyle patrondan tamamen ayrılan ve aynı olmakta da halen inat eden tek ülkenin, yani Küba’nın resmi içeceğidir oysa ki. Kimi zaman Fidel’e ya da Che’ye özgü, kimi zaman kalantor patronun ağzında görürüz puroyu.

Puronun felsefesi çok farklı. Her şeyden öte, züppe ve sahte bir edayla “trendy ” olarak niteledikleri her şeye dört elle sarılan bir toplumun, bir nefeste tüketeceği bir obje deği. Her ne olursa olsun bambaşka, farklı dünyalara ait. Esmer, sıcak ve güneşli iklimlerde olgunlaşan tütün yapraklarının tamamen elle sarıldığı, uzun tahta sıralarda yan yana oturan genç kızların, stresli olurlar, sardıkları purolar mili metrik olmaz diyerek regl dönemlerinde çalıştırılmadıkları bir dünyaya ait.